Behoud de Begeerte organiseerde op vrijdag 2 oktober een literaire manifestatie in de Bourlaschouwburg te Antwerpen rond literaire non-fictie, aangevuld met muziek en filmfragmenten, getiteld Het ei van Darwin. Dit in opdracht van Canon Cultuurcel, een overheidsinstantie verbonden aan het Ministerie van Onderwijs. Het doelpubliek die avond waren dan ook leerkrachten, een hele zaal vol – zo’n 950 mensen.
Het genre van de literaire non-fictie stond centraal en aangezien 2009 het Darwinjaar is, werd Charles Darwin en zijn evolutietheorie het vertrekpunt voor een avond met linken naar het biologische, filosofische, religieuze, geschiedkundige, wiskundige, natuurkundige, enz.
Zo paste Dirk Draulans de evolutietheorie van Darwin toe op de mens van nu en verklaarde in één moeite door het biologische succes van slechte seks. Yvonne Kroonenberg bouwde hierop verder en belichtte het fenomeen overspel bij de menselijke soort; ze las uit Monogamie voor beginners. Frank Westerman haalde in zijn boek Ararat de onverzoenbaarheid aan tussen religie en de prille moderne geologie van 200 jaar geleden. Jan Leyers bekeek de traditioneel moeilijke relatie tussen religie en moderne wetenschap door de bril van de islam in De weg naar Mekka. Het hedendaagse fenomeen van de homo adidas was het gespreksonderwerp van Midas Dekkers. Hij had het over de zin en onzin van lichamelijke oefening of hoe survival of the fittest verkeerd kan worden begrepen. Bianca Stigter - of beter actrice Abke Haring die voor Stigter kwam invallen en haar tekst las - bleef bij het ei, of beter bij de kippen van kunstenaar Koen Vanmechelen en de kunst met genetisch gemanipuleerde dieren in het algemeen. En dan was er nog die andere mythische figuur en tijdgenoot van Darwin: Beethoven. Jan Caeyers schreef zijn lijvige biografie en las een fragment. waarbij het biologische aspect tussen twee mensen een hoofdrol speelde. Tussendoor wass er muziek van The Missing Links (eigenlijk de Laatste Show Band) en werden er filmfragmenten getoond. Sven Speybrouck presenteerde.
Eén van die filmfragmenten was een gevisualiseerde versie van Het Complot, een gedicht van Ramsey Nasr over de relatie tussen wetenschap en kunst en zo'n beetje het kerngedicht van de avond:
wetenschap we lachen er wel om
maar het is natuurlijk
om ten hemel te schreien
nooit klikte het tussen ons
de dichter
en jou
afgemeten man plus chemische vrouw
laboratoire tweeling der vooruitgang
samen petrischalen vullen jaja
leg het maar uit
op witte gangen heb ik anders gehoord
wisselen jullie in smetvrije jassen
onderling eiwitten uit kan dat
nucleotide basenparen zoiets
dan smiespelen jullie samen
en waarom doen jullie dat en voor wie
zeg op! wat zijn jullie in godsnaam!
o mijn god met ons van plan
dit heb ik allemaal gehoord
onlangs uit vertrouwde bronnen
maar let op mijn woord
en - lees - lippen - knul
of ook wij begaan ongelukken
via titanendonder en weerlicht
hou je vast aan schalen van richter
hoogachtend hou me vast
hou me vast
