Op 29 januari 2008 was het precies vijftien jaar geleden dat Rita Demeester (1946 - 1993) overleed. Zij schreef gedichten en verhalen. Haar schrijverschap ontstond naar eigen zeggen uit frustratie en werkeloosheid. Vijftien jaar had ze lesgegeven, tot ze plotseling wegens bezuinigingen zonder werk kwam te zitten. Het voelde aan alsof ze haar stem en haar publiek kwijt was, en ter compensatie begon ze te schrijven. Later, zoals ze zelf stelde in de tekst Met schrijven beginnen op je veertigste, ervoer ze het als een voordeel dat ze zo laat had gedebuteerd: "Ik geloof echt dat ik (...) eenenveertig moest worden, werkloos, bevrijd van schreeuwende kinderen en beschikkend over een ruime werktafel, om tot schrijven te komen."

Ze publiceerde haar eerste gedicht in 1986 in het literaire tijdschrift De Brakke Hond. Ze schreef in een sobere, trefzekere stijl "schijnbaar plotloze verhalen" over schijnbaar banale levens, tranches de vie, "moten uit het lijf van het leven gesneden met alleen subtiele verwijzingen naar kop en staart". De kloof tussen droom en werkelijkheid was een belangrijk thema in haar werk. Ze stierf vroegtijdig aan kanker.

Kamiel Vanhole, Didi de Paris, Kristien Hemmerechts, Brigitte Raskin en Johan Vandenbroucke brachten een persoonlijk eerbetoon aan Rita Demeester met kamermuziek van Martin Jansen, Luc Degezelle en Robrecht Kessels. De presentatie was in handen van Vitalski.