Het was nog winter
Het was nog winter toen Victorien haar spullen opgetild zag worden door twee jongemannen. Ze had van tevoren doorgegeven hoeveel boeken er verhuisd moesten worden. Dat hadden de mannen onderschat. Nu moesten ze twee keer van de stad naar de camping rijden. De vrachtwagen zat onder de krassen vanwege de overhangende takken. Toch voelde Victorien zich niet schuldig. Werk is ook voorbereiding, vond ze.
De vrienden van Victorien vonden haar keuze om haar baan op te zeggen en een camping te beginnen radicaal. Ze maakten zich enigszins zorgen. Weet je wel waar je aan begint, Rien?
De camping bestaat al, bracht Victorien daartegen in. Ik hoef eigenlijk alleen maar plaats te nemen achter de receptie om mensen in te checken. Bovendien ben ik niet degene die radicaal is. Dat was waar: Victorien was een vrij gematigd iemand, wat niet betekende dat ze niet gepassioneerd was. Over het algemeen maakte zij af waar ze aan begon. Toen ze Ode voor de tweede keer ontmoette, die avond waarop ze samen op de keukenvloer eindigden, had Victorien een vriendje met een leren jack en een Buell-motorfiets. Ze hadden drie jaar een serieuze relatie, ze hadden plannen om samen te wonen. Victorien hield van de geur van zijn jack, zijn aardse blik en van zijn praktische inborst, maar om Ode kon ze niet heen. Nog altijd kon Victorien niet om Ode heen. Ze had haar vrienden destijds met fonkelende ogen verteld dat ze verliefd was geworden op een vrouw. Ook dat vonden de vrienden radicaal.
Val je nu opeens op vrouwen? vroegen ze. Zij waren degenen die in de war raakten van Victoriens keuzes, zelf snapte ze precies wat ze deed. En waarom ze iets deed. Ze wist wat ze wilde. Ze wilde Ode, met haar onstuimige karakter, haar standvastige lichaam, haar associatieve manier van denken. Het was een klein wonder dat Ode, die werkelijk slierten meisjes achter zich aan had, voor haar gekozen had. Met haar wilde zijn. Tot ze dus niet meer met haar wilde zijn.
Victorien kon er moeilijk over praten. Sommige vrienden zeiden: Dat hoeft ook niet. Andere zeiden dat ze juist moest praten. Dat ze daarmee niet alleen haarzelf een eer bewees, maar ook hun vriendschap.
Wat jij saai vindt aan mannen, vinden wij soms saai aan jou, zei een van de vrienden.
Ze konden zeggen wat ze wilden, maar praten deed Victorien toch niet. Ze had zich voor kunnen stellen dat ze Ode zou verliezen aan de dood. Zo gaat dat. Maar dat ze Ode kwijt zou raken aan het leven vond Victorien een onvoorstelbaar en niet te verkroppen gegeven.
Uit: Camping van Maartje Wortel