In het begin waren er een moeder en een dochter
INHOUD
In het begin waren er een moeder en een dochter. Later, wat meer richting het midden, waren er andere moeders en dochters, waren er mannen, waren er hoe dan ook andere mensen. Maar voorlopig zijn het alleen zij en ik, en er dringt een baan zonlicht de slaapkamer binnen door een kier tussen de gordijnen, en die baan snijdt door de dikke, rokerige lucht en valt op het bed, trekt een wankele lijn over de rimpelingen van het laken, vanaf haar tenen naar boven, over haar benen, buik, borst en nek, waaiert dan uit in haar gezicht, en ze slaapt, en ik leg mijn hand op haar voorhoofd en maak haar voorzichtig wakker.
DE WERELD
Ik was op zoek geweest naar iets van een begin. Misschien vreemd om zoiets te verwachten van de tijd of van het leven: de kans om te beginnen, of om opnieuw te beginnen. Het enige wat ik hoefde te doen, tenminste, dat dacht ik, was een eenvoudige vraag beantwoorden: hoe vind ik het opnieuw uit, het verhaal, onze levens? Voorlopig waren het alleen zij en ik.
EINDIGHEID
Ik hunkerde ernaar om elders te zijn, ver van mijn oude plekken, ver van mijn huidige moment. Ik had een moeilijk boek afgerond, ik had een geluidsproject afgerond waarbij we soundscapes en orale geschiedenissen hadden vastgelegd in de grensgebieden van de VS en Mexico, en vervolgens had ik een slepende, gecompliceerde scheiding doorgemaakt. Door die constellatie – afronden, afronden, afronden – voelde ik me inmiddels een astronaut: cirkelend door de ruimte, ingesloten zonder ooit echt ergens te zijn.
Er waren weken en maanden verstreken, de onophoudelijke rotatie van de kalender, maar ik leek me voortdurend op dezelfde plek te bevinden. Na al die eindes strompelde ik van de ene valse start naar de andere. Ik had niets anders op papier weten te zetten dan losse aantekeningen, ik had niets weten te beginnen wat ook maar in de buurt kwam van een echte relatie, ik had niet het gevoel weten aan te boren – waar je veel mensen over hoorde – dat er na een heftig einde een nieuw leven begon.
EENHEID
Nu, ongeveer een jaar later, kon het boek elk moment in verschillende Europese landen in vertaling uitkomen, en ik had alle uitnodigingen geaccepteerd die mijn agent had binnengekregen. Sterker nog, ik had mijn agent serieus gevraagd om te kijken of er nog meer uit te halen viel: lezingen, conferenties, workshops, boekenclubs. Een vriend had opgemerkt:
Je bent net zo iemand die in het vliegtuig alles opeet omdat het gratis is.
Ik haalde mijn dochter iets voor het einde van het brugklasjaar van school en schreef haar in voor thuisonderwijs. Ik had de ideale huurders gevonden voor de periode april-september: een Canadees stel, beiden mediëvist. Ze zouden voor onze planten zorgen, ze zouden op tijd betalen, ze zouden geen boeken van me pikken.
Ik reageerde niet op de opmerking van die vriend, maar in gedachten zei ik steeds tegen hem:
Tegenwoordig krijg je niets meer gratis in een vliegtuig.
Uit: Begin midden einde van Valeria Luiselli